Volgens Hof Amsterdam is het overleggen van een definitieve jaarrekening onvoldoende bewijs als deze definitieve versie volledig gelijk is aan een eerder ingediende conceptversie die evenmin voldoende bewijs vormde.

Een bedrijf had nagelaten zijn aangifte vennootschapsbelasting over 2011 in te dienen. De inspecteur legde het bedrijf daarom een positieve ambtshalve aanslag op. Het bedrijf vond dat onterecht, omdat volgens een herziene conceptjaarrekening een fiscaal verlies was geleden. Dit concept was ook overlegd tijdens de beroepsprocedure voor Rechtbank Noord-Holland. De rechtbank vond dat het bedrijf daarmee niet had voldaan aan zijn zware bewijslast. De conceptjaarrekening was immers slechts een (voorlopige) weergave van de feiten die de accountant als zodanig had aangeduid. Ook bevatte het concept geen accountantsverklaring. De rechtbank verklaarde het beroep van het bedrijf ongegrond.

Definitieve versie gelijk aan concept

Het bedrijf ging vervolgens in hoger beroep en legde daarbij de definitieve jaarrekening over. Het hof constateerde dat de definitieve jaarrekening post voor post gelijk was aan de herziene conceptversie. Volgens het hof had de rechtbank terecht geoordeeld dat het bedrijf met het overleggen van de conceptversie niet had voldaan aan zijn bewijslast. Het hof vond daarom dat de definitieve jaarrekening evenmin voldoende bewijs opleverde. Dit was te meer het geval nu de accountant had verklaard dat de aard van zijn werkzaamheden van een zodanige aard was dat hij geen zekerheid over de getrouwheid van de jaarrekening kon verstrekken. Ten slotte had de Belastingdienst naar aanleiding van de conceptjaarrekening diverse vragen gesteld die het bedrijf niet had beantwoord. Het hof oordeelde dat het bedrijf in het hoger beroep evenmin had voldaan aan zijn bewijslast en bevestigde de uitspraak van de rechtbank.

(Bron: Taxlive)

Omdat het heffingvrije vermogen per 2018 wordt verhoogd naar € 30.000, worden de belastingschijven daarop aangepast.

• schijf 1: tot een vermogen van € 100.000;
• schijf 2: van € 100.000 tot € 1.000.000;
• schijf 3: vermogen vanaf € 1.000.000.

Belang voor de praktijk

[ Bron: Fiscaal Juridisch Adviesbureau Nationale Nederlanden ]

Rechtbank Den Haag oordeelt dat de inspecteur aannemelijk heeft gemaakt dat de naheffingsaanslag omzetbelasting niet te hoog is omdat X niet heeft weersproken dat deze is gebaseerd op het verschil tussen de door X op zijn aangiften btw vermelde omzet en de omzet zoals die volgde uit zijn aangifte IB 2008.

Belanghebbende, X, exploiteert in 2008, onder meer, een advocatenkantoor. De inspecteur legt aan X, in afwachting van de uitkomsten van een boekenonderzoek, een naheffingsaanslag omzetbelasting op over het tijdvak 2008. De naheffingsaanslag is gebaseerd op het verschil tussen de door X op zijn aangiften omzetbelasting vermelde omzet (ca. € 389.800) en de omzet zoals die volgt uit de aangifte IB/PVV 2008 (ca. € 809.000). In geschil is de hoogte van de naheffingsaanslag, in het bijzonder de hoogte van de door X behaalde omzet.

De Inspecteur heeft zich nader op het standpunt gesteld dat in de omzet ten onrechte een bedrag aan doorlopende kosten, bestaande uit griffierechten en leges, is begrepen van ca. € 29.000. In zoverre is het beroep gegrond.

Rechtbank Den Haag oordeelt dat de inspecteur is geslaagd in het bewijs dat de naheffingsaanslag niet op een te hoog bedrag is opgelegd. Tussen partijen is niet in geschil dat X terecht het factuurstelsel toepast. Dat betekent dat X de omzetbelasting verschuldigd is ongeacht de vraag of de door hem uitgereikte facturen daadwerkelijk zijn betaald. De stelling van X dat de omzet moet worden verlaagd met het bedrag van de debiteuren is dan ook onjuist. Voor een eventuele teruggaaf wegens oninbare debiteuren dient X wettelijk een verzoek te doen.

(Bron: Taxence)

Voor het lage overdrachtsbelastingtarief van 2% voor woningen moet er op het moment van eigendomsoverdracht sprake zijn van een gebouw dat naar zijn aard bestemd is voor bewoning. Een naar woondoeleinden gewijzigde bestemming verandert daar niets aan. Dit bleek uit een zaak die voor Hof Arnhem-Leeuwarden.

Een bv had in 2015 een kantoorgebouw gekocht van een stichting voor € 1.285.097. Twee maanden later verkocht de bv dit pand aan een vrouw voor € 1.350.000. Daarbij werd een aannemingsovereenkomst gesloten om het pand – exclusief benedenverdieping – te laten verbouwen tot 29 woonappartementen. De stichting droeg de juridische eigendom van het pand over aan de vrouw. Daarbij was op dat moment sprake van een wijziging naar woonbestemming en een omgevingsvergunning met woonbestemming voor de te realiseren 29 appartementen. De vrouw voldeed op aangifte 6% overdrachtsbelasting over € 1.350.000 en maakte vervolgens bezwaar tegen haar aangifte, omdat zij vond dat slechts 2% overdrachtsbelasting verschuldigd was over het aan de woonappartementen toe te rekenen gedeelte van de koopsom (de 29 nog te realiseren woonappartementen). Zij stelde dat het pand deels als woning was aan te merken, omdat bij verkrijging al vaststond dat 29 woonappartementen zouden worden gerealiseerd en dat voor de toepassing van het tarief gekeken moest worden naar de feitelijke situatie bij oplevering van de appartementen.

Het hof volgde de vrouw niet hierin. Het hof overwoog dat nu het pand ten tijde van levering naar zijn aard een kantoorgebouw was, waaraan ook nog geen aanpassingen waren verricht, geen sprake was van een woning. Een onroerende zaak die geen woning is, maar wordt verbouwd tot woning komt niet in aanmerking voor het lage tarief van 2%.

(PKF Wallast)

In het nieuwe verzamelbesluit pensioenen worden enkele goedkeuringen opgenomen ten aanzien van de wet uitfasering pensioen eigen beheer. Daarmee is het nu ook mogelijk om een ingegane oudedagsverplichting (ODV) af te storten in een lijfrente, ziet accountantsbedrijf Vallura.

Goedkeuring

Met de invoering van de wet uitfasering pensioen in eigen beheer is het mogelijk om het door de DGA opgebouwde pensioen in de eigen BV om te zetten naar de ODV. Deze voorziening gedraagt zich in de BV als een soort bancaire lijfrente: uitkeren in 20 jaar. Die kan bovendien afgestort worden in een derde pijler lijfrente. In een vraag & antwoord (Vraag & Antwoord 17-008 d.d. 010417) van de belastingdienst is eerder nog expliciet verduidelijkt dat het afstorten in een lijfrente alléén is toegestaan vóórdat de uitkeringen uit de ODV zijn ingegaan. Dankzij een goedkeuring in het verzamelbesluit van 24 november 2017 (publicatie 8 december 2017) is het nu echter ook mogelijk deze uitkerende ODV af te storten in een lijfrente.

Toepassing

In feite kan dankzij de wet uitfasering pensioen in eigen beheer een tweede pijler pensioen worden getransformeerd in een derde pijler lijfrente. Iets waar in de praktijk al langer behoefte aan was. Er komt een tijd dat de DGA van haar BV af wil: teveel rompslomp, onnodige accountantskosten of onwetende nabestaanden buiten deze materie houden zijn hiervoor terugkomende argumenten. En als er pensioen in eigen beheer in zit, dan kon ontbinding alleen als dat pensioen extern werd afgestort bij een pensioenverzekering. Er zijn meerdere redenen aan te dragen waarom dit in de praktijk tot veel weerstand leidde, ziet Vallura. In ieder geval het onbehaaglijke gevoel van de gemiddelde DGA dat bij ‘jong’ overlijden kapitaal vervalt aan de verzekeraar. Dit nog bovenop de relatief torenhoge commerciële waarde die moest worden afgestort. Vóór 2008 was dit probleem er ook voor lijfrenten die in de BV zaten. Met de invoering van de bancaire lijfrente zijn er steeds meer BV’s ontbonden onder het afstorten van de lijfrente in een bancaire lijfrente. Hierbij is het zo dat bij overlijden het resterende kapitaal gewoon in de nalatenschap valt. Voor pensioenen bleven de oude argumenten bij afstorting in een verzekering overeind en werd nauwelijks tot afstorting in combinatie met ontbinding van de BV overgegaan.

Hinderlijk

Dat in de nieuwe wetgeving het afstorten vóór de ingangsdatum van de ODV moest gebeuren was volgens Vallura om twee redenen hinderlijk. Ten eerste is de termijn van twee maanden na het bereiken van de AOW-leeftijd een erg korte termijn waarbinnen de DGA kan onderkennen dat hij de ODV nog kan afstorten. Vermoedelijk zouden in de praktijk hier veel gevalletjes ‘te laat’ zijn ontstaan. De tweede reden is dat de meeste DGA’s in de praktijk pas op latere leeftijd de behoefte krijgen om de BV te ontbinden. En als die ODV dan gewoon is gaan uitkeren, dan zou je als DGA klem zitten en die 20 jaar moeten afwachten.

Ruimte tot verbetering

Kan daarmee de afstorting in de ODV oneindig lang worden uitgesteld? Daar lijkt het volgens Allura niet op: omdat een ODV niet 1 op 1 is gelijkgesteld met een lijfrente, zal de afstorting moeten gebeuren uiterlijk in het kalenderjaar dat de DGA precies 5 jaar AOW heeft ontvangen. Dat is namelijk het uiterlijke moment dat een lijfrente bedongen kan worden. “Een tip voor de staatssecretaris: keur goed dat de feitelijke ingangsdatum van de ODV gezien mag worden als de datum dat de lijfrente is ingegaan en voorkom dat door deze leeftijdsbarrière de DGA ook die laatste 15 jaar onnodig een BV moet aanhouden.”
Het opgebouwde pensioen in eigen beheer omzetten naar een ODV kan nog tot en met 2019.

(Bron: Accountancyvanmorgen)

De Hoge Raad heeft onlangs uitgesproken dat voor toepassing van de partnervrijstelling in de Successiewet geldt dat één persoon maar één fiscale partner kan hebben. Dat is volgens de Raad niet strijdig met het discriminatieverbod.

De zaak waarin de uitspraak werd gedaan draaide om een vrouw die met haar echtgenoot, kinderen en vader een gezamenlijke huishouding vormde. De vrouw was ook mantelzorger van haar vader. Bij het overlijden van de vader in 2011 was zijn dochter op basis van het testament zijn enig erfgenaam. Vervolgens ontstond discussie over de vraag of de vrouw voor de erfbelasting recht had op toepassing van de partnervrijstelling van 603.600 euro. De Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde eerder van wel. Het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch stelde zich op het standpunt dat de wetgever als uitgangspunt heeft genomen dat de partnervrijstelling niet van toepassing is op meerrelaties en dat geen sprake is van ongeoorloofde discriminatie.

Hoge Raad

Volgens de Hoge Raad is bij de uitbreiding van het partnerbegrip voor de Successiewet met bepaalde mantelzorgers niet afgeweken van het uitgangspunt dat een persoon op enig moment maar één partner kan hebben. Het handhaven van dit uitgangspunt heeft in dit geval tot gevolg dat de vrouw geen aanspraak kan maken op de partnervrijstelling bij haar vaders nalatenschap, omdat ze al een andere partner had (haar echtgenoot). Dit is niet strijdig met het discriminatieverbod, spreekt de Hoge Raad uit. De Raad verklaart het cassatieberoep van de mantelzorgster daarom ongegrond.

(Bron: Accountancyvanmorgen)

Niet-genoten vakantie-uren moeten bij ontslag worden vergoed naar 100% van het loon, ook al is de werknemer ziek en ontving hij daarom slechts 70% van dat loon. Ook een WAO-uitkering mag niet op de vergoeding van vakantie-uren bij ontslag in mindering worden gebracht.

Dat is het oordeel van de Centrale Raad van Beroep in een uitspraak van 22 november 2017 geoordeeld. De Centrale Raad van Beroep is de hoogste rechter op het gebied van het sociale bestuursrecht, het ambtenarenrecht en delen van het pensioenrecht.

Uwv keerde maar 70% van het loon uit
De zaak werd aangespannen door een werknemer met een gedeeltelijke WAO-uitkering. Na ziekmelding bij de werkgever hoefde de werkgever vanaf het tweede ziektejaar nog maar 70% van het loon te betalen. De WAO-uitkering mocht op het loon in mindering worden gebracht.

In het tweede ziektejaar is de werkgever failliet verklaard en verloor de werknemer dus zijn baan. Het Uwv heeft nog openstaande betalingsverplichtingen van de werkgever overgenomen. Het Uwv heeft ook de niet-opgenomen vakantie-uren vergoed naar 70% van het loon en heeft de WAO-uitkering ook op deze uren in mindering gebracht. De werknemer vond dit niet juist.

Vakantiedagen 100% uitbetalen is verplicht
De Centrale Raad van Beroep is dat met de werknemer eens. De Raad concludeert dat de werkgever bij het einde van het dienstverband op grond van Europese regels gehouden zou zijn geweest om 100% van het loon te betalen over de niet opgenomen vakantie-uren, ook al was de werknemer ziek. Daarom was het Uwv daar na een faillissement ook toe verplicht. Ook de WAO-uitkering mocht niet worden gekort op de door het Uwv te vergoeden vakantie-uren.

Het oordeel van de Centrale Raad van Beroep is zaak een eindoordeel. Partijen kunnen tegen deze uitspraak dan ook geen hoger beroep instellen.

(Bron: Personeelsnet)

Voeging van een vennootschap met een positieve stille reserve in de fiscale eenheid leidt niet tot extra ruimte om oude fiscale eenheidsverliezen te verrekenen. Deze stille reserve moet men toerekenen aan de gevoegde B.V. Dat heeft de Hoge Raad bepaald in een zaak waarin in het geding was of de  belastbare winst juist was berekend en, als dat zo was, of de door de Inspecteur geweigerde verliesverrekening terecht is.

Wanneer een dochtermaatschappij in de loop van het boekjaar wordt opgenomen in een fiscale eenheid, sluit de dochtermaatschappij haar boekjaar af direct voorafgaand aan haar voeging. Belanghebbende, een moedermaatschappij, vond dat de belastbare winst door de Belastingdienst te hoog was vastgesteld. De holding wilde de winst in de aangifte VPB over 2010 te verrekenen met verliezen uit 2007 van de fiscale eenheid. Bij de winst had zij echter ook de positieve fiscale stille reserve van het pand van de op 21 juli 2008 gevoegde B.V. (€ 1.391.128) in aanmerking genomen. Dit pand was op diezelfde dag (na voeging) door de B.V. aan de moeder verkocht, die het pand vervolgens in later dat jaar weer doorverkocht aan een gelieerde vennootschap die niet tot de FE behoorde. De herinvesteringsreserve die werd gevormd door de gerealiseerde boekwinst werd afgeboekt op de boekwaarde van een ander pand dat in 2008 door een andere dochter binnen de FE was aangekocht. De dochter verkocht dit pand in maart 2010 aan een gelieerde vennootschap (buiten de FE) en behaalde een boekwinst van ten minste € 1.391.128.

Verliesverrekening

De inspecteur weigerde de verliesverrekening in de aangifte VPB voor het bedrag van de stille reserve. Het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden was het met de inspecteur eens en oordeelde dat op grond van artikel 15ah (lid 1 en 2) Wet VPB 1969 het bedrag van de stille reserve was toe te rekenen aan de in juli 2008 gevoegde B.V. Als deze B.V. namelijk op 21 juli 2008 geen deel uitmaakte van de FE, zou zij op die datum de al bij voeging aanwezige stille reserves met betrekking tot het pand hebben gerealiseerd door de verkoop van het pand aan de moeder. Deze stille reserve is uiterlijk in 2010 in de winst van de fiscale eenheid tot uitdrukking gekomen. Deze uitleg sluit aan bij de bedoeling van de wet om zoveel mogelijk te bewerkstelligen dat men winsten en verliezen binnen de FE alleen kan verrekenen voor zover deze binnen de FE zijn ontstaan. Toepassing van artikel 15ah lid 4 Wet VPB 1969 kon niet tot een ander resultaat leiden volgens het hof. De Hoge Raad verklaarde het cassatieberoep van de moeder ongegrond zonder verdere toelichting (artikel 81 RO).

(Bron: Accountancyvanmorgen)